Voor onze allereerste vrijwilliger van de maand hebben we natuurlijk gekozen voor Marijke!

Marijke staat al jaren klaar voor onze club en zet zich met veel enthousiasme en liefde in. Van helpen tijdens activiteiten tot gewoon altijd paraat staan wanneer er iets moet gebeuren: op haar kunnen we rekenen!
Daarom verdient zij het om als allereerste vrijwilliger van de maand in de bloemetjes gezet te worden.
Van nooit van korfbal gehoord tot medeoprichter
Mijn korfbalverhaal begon in 1969. De Gentenaar Jean-Marie Van Hese, toen speler bij Gentse KC, verhuisde naar Appels. Hij was vastbesloten om ook hier een korfbalclub op te richten en ging op zoek naar enthousiaste mensen die mee hun schouders onder dat project wilden zetten.
Ik was toen 17 jaar en had eigenlijk nog nooit van korfbal gehoord. Maar het idee dat het een sport voor meisjes was – dat er ook jongens meespeelden was voor mij toen eerder bijzaak – en het feit dat er in Appels helemaal geen aanbod was, trok mij meteen over de streep.
En zo werd ik niet alleen speelster, maar ook meteen de eerste secretaris van de club. Ik mag dus met enige trots zeggen dat ik mee aan de wieg stond van onze club.
Van 1970 tot en met het seizoen 1975-1976 speelde ik in de kern. Daarna maakte ik wegens omstandigheden de overstap naar KC Floriant Merelbeke, waar ik van 1976-1977 tot 1979-1980 in de kern speelde. Vervolgens trok ik naar Atlantis Lebbeke, een pas opgestarte club, waar ik van 1980-1981 tot 1988-1989 actief was in de kern.
Vanaf het seizoen 1989-1990 keerde ik terug naar Appels. Eerst speelde ik bij de C-ploeg, daarna bij de D-ploeg en vandaag ben ik nog altijd actief bij de recreanten.
De jeugd is altijd mijn passie geweest
Doorheen mijn hele korfbalcarrière heeft vooral de opleiding van de jeugd mij enorm geboeid. Vooral de jongste spelertjes, van ongeveer 7 tot 10 jaar, hebben altijd een speciaal plekje in mijn hart gehad.
Kinderen hun eerste stappen in het korfbal zien zetten, hen zien groeien en vooral het plezier in het spel zien ontdekken, vond ik altijd geweldig.
Vanaf dit seizoen heb ik die fakkel doorgegeven aan een jongere generatie enthousiaste trainers. Met een gerust hart, maar ook met een klein beetje weemoed. Want wie jarenlang met de jongste jeugd bezig is geweest, weet dat je daar toch een bijzondere band mee opbouwt.
Vrijwilliger… en nog een beetje meer
Naast het spelen en trainen van de jeugd ben ik eigenlijk altijd nauw betrokken geweest bij het reilen en zeilen van de club. In de loop der jaren heb ik zowat alle mogelijke bestuurdersfuncties uitgevoerd.
Soms zelfs dubbel, in een periode waarin we nog slechts met twee bestuurders waren. Dan was er van taakverdeling niet echt sprake!
Ook vandaag is mijn takenlijst nog behoorlijk uitgebreid. Binnen het Bestuursorgaan ben ik secretaris en vicepenningmeester. Daarnaast ben ik actief in het Activiteitencomité, het Comité Jongste Jeugd, de Toogploeg en het G-Korfbalcomité.
Verder ben ik kledijverantwoordelijke, zorg ik mee voor het onderhoud van het clubhuis, vertegenwoordig ik onze club op vergaderingen van onder andere de Sportraad, KBKB en Parochie Appels en ben ik voortdurend op zoek naar sponsors voor wedstrijdaffiches, shirts, gevelreclame, banners en nog zoveel meer.
Tussendoor volg ik ook nog opleidingen en bijscholingen, zowel fysiek als via e-learning, om op de hoogte te blijven van de verplichtingen en om mee te zorgen voor een goede werking van onze club.
Mijn takenlijst is eigenlijk nog veel langer, maar ik zal het hierbij maar houden. Anders wordt dit geen artikel meer, maar een boek!
De mooiste herinneringen
Als je al 56 jaar bij een club betrokken bent, zijn er natuurlijk ontzettend veel mooie herinneringen. Eén moment uitkiezen is dan ook bijzonder moeilijk.
Maar als ik er toch eentje mag uitpikken, dan zijn het de legendarische Eurotornooien.
Teams uit maar liefst zeven verschillende landen kwamen van vrijdag tot zondag bij ons op bezoek en verbleven hier gedurende het hele weekend. Eerst sliepen ze in de sporthal en later in tenten op ons terrein.
En natuurlijk waren er de al even legendarische thematische verbroederingsfuiven. Onze eigen dansgroep “The Mysterious Winks” zorgde daarbij jaarlijks voor de apotheose.
Ook aan de Spanjereizen met onze jeugd denk ik met veel plezier – en ondertussen toch ook wel met wat weemoed – terug. De tornooien, de schoolinitiaties, de uitstappen naar Barcelona en Camp Nou, de nachtspelen, de afsluitfuiven… Het waren stuk voor stuk belevenissen die je nooit meer vergeet.
Wat staat er nog op mijn verlanglijstje?
Ik hoop uiteraard nog heel wat mee te maken binnen onze club.
In de eerste plaats zou ik heel graag de aanleg van kunstgrasterreinen meemaken. Daarvoor moeten we nog heel wat centjes bij elkaar sprokkelen, maar ik hoop dat het ons lukt.
Daarnaast heeft de kern de kaart getrokken van de verjonging. Ik hoop dan ook dat we binnen afzienbare tijd opnieuw mogen promoveren naar 2de klasse.
En dan is er nog een wens die misschien wel de belangrijkste van allemaal is: dat er nog heel veel nieuwe vrijwilligers bijkomen.
Onze club draait immers op vrijwilligers. Mensen die hun tijd, energie en enthousiasme willen inzetten, zijn van onschatbare waarde. Ik hoop dan ook dat steeds meer mensen ontdekken hoeveel voldoening je uit vrijwilligerswerk binnen een club kunt halen.
En buiten het korfbal?
Door mijn drukke bezigheden binnen de club blijft er niet zoveel tijd over voor andere hobby's.
Eén avond per week ga ik wandelen met een vriendinnenclubje. En verder kan ik ook genieten van… helemaal niets doen. Gewoon een luie dag, lekker rustig thuis. Dat mag ook wel eens!
Mocht ik naar een onbewoond eiland moeten, dan neem ik vooral veel boeken mee. Momenteel kom ik nauwelijks aan lezen toe, dus daar zou ik eindelijk eens werk van kunnen maken.
Een gemakkelijke zetel erbij, wat lekkere mocktails en dan vooral… genieten van de stilte en de rust.
Maar voor een leuke verrassing mag je mij natuurlijk altijd wakker maken!
En wie mij een beetje kent, weet dat er nog één belangrijk onderwerp is: zoetigheid!
Ik word gelukkig van een lekkere tiramisu, ijsjes, slagroomtaartjes, pudding… Kortom, ik ben een echte zoetekauw. Om de kilo's een beetje onder controle te houden, beperk ik mij helaas tot maximaal één keer per week een kleine uitspatting. Alhoewel… klein is misschien niet altijd het juiste woord!
Nog lang genieten van onze club
Na 56 jaar korfbal zit de liefde voor onze club nog altijd diep. Ik hoop dan ook dat ik nog heel lang van onze club mag blijven genieten en mijn steentje kan bijdragen.
Maar ooit wil ik ook wel eens wat meer langs de kant van het veld staan, als supporter, en gewoon kijken naar alles wat er binnen onze club gebeurt.
En dan hoop ik vooral één ding:
Dat ik kan genieten, trots kan zijn en kan zeggen: “Ja, het is goed met onze club.”
Want na al die jaren blijft korfbal voor mij veel meer dan een sport.
Het is een stukje van mijn leven.
Bedankt Marijke!



